(( ۱۵ بهمن ۱۳۲۹)) میلاد یگانه ی بی همتا:

                                                       داریوش

بعدازچهارروزمسافرت و دوری ازتو،فقط دو ساعت بهم وقت دادن تا تو رو ببینم.حتی نرسیدم سوغاتیاتو بهت بدم. 

کجا رفتی تو…اینجا همه دلشون برات تنگه،دل همه گرفته…حتی اونی که بیرونت کرد…همه دارن برات گریه می کنن…حتی اونی که تا حالا گریشو ندیده بودم.

نمی دونم،این بارون رو که می بینم ناخود آگاه یاد موهای نرم وبدن کوچیکت می افتم که خیس می شن.

فکرکنم می شد که تو بهار بری،نه تو زمستون...می شد که زیرآفتاب تو چمنا پروانه بگیری،نه زیر برف و بارون...(امروز که برف اومد یاد اولین دیدارزندگیت با برف افتادم…چه عجیب بود برات…آه)

دوری صدای نفسات کنار بالشتم غریب می زنه،و چه حسرت بار تکرار می شه نگاهِ پرحرفت تو

خیالم...

نگرانتم،همه نگرانتیم...نمی دونم چند وقته غذا نخوردی؟ اصلا وقتی بیرون می ری چی باید بخوری؟ کجا می خوابی؟ کجا می ری که خیس نشی؟ بلدی از خیابون رد بشی؟...ببینم اصلا دوست داشتی بری؟ هیچ وقت به من نگفتی...اگه برنگردی از الان تا ابد انتظار...

فقط برگرد...تو رو خدا برگرد.                                                                                

 (( عروسک قصه ی من))...

  مرگم راهمه جا می بینم وهیچ جا نمی یابم....مرگم را پشت شیشه ی دوجداره ی پنجره می یابم که لبخند می زند،ولی نزدیک نمی شود....مرگم را درخیابان بارانی درزیرلاستیکهای گلی ماشین هامی بینم که به سرعت از کنارم رد می شود...

مرگم را در اشکال مختلف ابرهاپیدا می کنم،که خورشید مجالی برای آشنایی ما نمی دهد.مرگ را درنزدیکترین نقطه،دراوج وجودم،درهوای اطرافم می یابم...مرگ را می بینم و پیدا نمی کنم.

ونگرانم از اینکه تا کی این تعقیب وگریزها ادامه خواهد داشت؟ نگران از این که زمان بگذرد ومرگم دیر شود...

(اگر کسی مرگم را دید یا از او نشانی پیدا کرد مرا ازاین همه نگرانی نجات دهد.)